Nagrody

„Wstawaj Alicja” autorstwa Doroty Chęć to poruszający reportaż o Alicji Mazurek, nastolatce z Lublina, której pełne wiary życie przerwał tragiczny wypadek samochodowy w 2018 roku. Książka opisuje jej walkę ze śpiączką, duchową dojrzałość oraz wpływ, jaki wywarła na tysiące ludzi, stając się symbolem nadziei i duchowego przebudzenia.

Zestaw przeznaczony jest dla wszystkich dzieci, w szczególności dla niewidomych i niedowidzących.
Na system znaków Alfabetu Braille’a składają się wycięte otwory, w które należy dopasować bukowe kulki.
Każdy klocek ma wygrawerowaną odpowiadającą znakowi Braille’a literę alfabetu łacińskiego.

Wymiary jednego klocka: 11 x 6 cm

(zdjęcie i opis: www.milin.pl)

"Nadzieja" (Esperanza) to nazwa sierocińca w boliwijskim Santa Cruz de la Sierra, gdzie przebywają dzieci głęboko zranione przez życie, a które wspieramy poprzez zbiórki "Dobrych monet". W 2015 roku placówkę placówkę przejęły siostry serafitki z Polski. Jedna z nich dzieli się z Czytelnikami historią swojego wyjazdu na misje i pracy wychowawczej z podopiecznymi.

„Ona była światłem. Znikała i pojawiała się z prędkością światła. Ogrzewała jak światło. Żyła porządnie, z pasją i szybko” – tak o Helence Kmieć opowiada jej mama. Rozmowa z rodzicami jest pierwszą z 24, które odnajdziemy w książce „Helena. Misja możliwa”.
Wśród osób, które uchyliły drzwi do intymnego świata swoich wspomnień, są również: siostra, wujek-biskup, chłopak, koleżanka ze studiów, nauczycielka śpiewu ze szkoły muzycznej, przyjaciele z duszpasterstwa akademickiego w Gliwicach i wolontariatu misyjnego (w tym gronie Anita, która towarzyszyła Helenie na ostatniej misji), a także duszpasterze i siostry zakonne – służebniczki dębickie z boliwijskiej Cochabamby.
Książka jest opowieścią o Helence Kmieć, ale też o miłości i o tęsknocie, którą zostawiło jej odejście. Przybliża nam życie wolontariuszki misyjnej, ale też w pewien naturalny sposób mówi o ludziach, którzy na zawsze pozostaną świadkami jej życia.

(opis: www.helenakmiec.pl)

"Jestem Polakiem - to znaczy, że należę do narodu polskiego na całym jego obszarze i przez cały czas jego istnienia [...]. Wszystko, co polskie, jest moje: niczego się wyrzec nie mogę. Wolno mi być dumnym z tego, co w Polsce jest wielkie, ale muszę przyjąć i upokorzenie, które spada na naród za to, co jest w nim marne".

Roman Dmowski

Broszura IPN.     

Jan Żaryn, Władysław Bułhak, Kraków 2014, 24 s.
Seria wydawnicza: Patroni naszych ulic
 

Prezentowana broszura dotyczy historii oddziału bajończyków, jednej z kilkunastu samodzielnych polskich formacji zbrojnych, utworzonych w czasie I wojny światowej. Oddział bajończyków powstał wśród polskich emigrantów we Francji, a jego nazwa pochodziła od miasta Bajonna, gdzie odbywał szkolenie wojskowe. Jako część jednego z pułków Legii Cudzoziemskiej walczył w ramach armii francuskiej na froncie zachodnim z Niemcami od jesieni 1914 do wiosny 1915 r. w Szampanii, najcięższe boje stoczył pod Arras i Souchez. Liczba poległych i rannych Polaków była wówczas tak wielka, że oddział rozwiązano. Był to jedyny zwarty oddział polski, który pod sztandarem z białym orłem walczył na froncie zachodnim do chwili utworzenia wiosną 1917 r. Błękitnej Armii gen. Józefa Hallera. Dlatego symbolicznie został uznany za jej protoplastę. W niepodległej Polsce nazwa bajończycy patronowała 43 Pułkowi Piechoty Wojska Polskiego.

Marek Gałęzowski, Bajończycy (1914–1915), Warszawa 2020, 48 s.
źródło: https://ipn.gov.pl/pl/publikacje/publikacje-edukacyjne-i/129280,Bajonczycy-19141915.html [dostęp: 13.05.2022]